HowTo - Jądro

1. Wprowadzenie.
Czy powinieneś to czytać? Hmm... zobaczmy czy masz następujące problemy: 



"Ten wredny pakiet mówi, że potrzebuje jądra w wersji 2.8.193 a ja ciągle mam 1.0.9!" 
W jednym z nowszych wersji jądra jest nowy sterownik, który po prostu MUSISZ mieć. 
W ogóle nie masz pojęcia jak skompilować jądro 
"Czy to w README to naprawdę wszystko?" 
Usiadłeś, spróbowałeś i nie wyszło 
Potrzebujesz czegoś, co mógłbyś dać tym wszystkim, którzy ciągle cię proszą żebys im zainstalował jądro. 

1.1 Przeczytaj to najpierw! (Nie żartuję) 

Niektóre z przykładów zawartych tutaj zakładają, że masz zainstalowane takie programy jak: GNU tar, find i xargs. Są one właściwie standardowe; nie powinno być z tym problemów. Zakłada się także, że znasz strukturę twojego systemu plików. Jeśli nie znasz to koniecznie trzymaj w ręku wydruk tego co pojawia się na ekranie po poleceniu mount, albo wydruk zawartości pliku /etc/fstab jeśli umiesz go przeczytać. Informacja ta jest ważna, i nie zmieni się dopóki nie zmienisz układu partycji na twoim dysku. 

Najnowszą wersją jądra, dostępną podczas pisania tego dokumentu, była wersja 2.2.9. To znaczy, że wszystko w tym dokumencie odnosi się do tej właśnie wersji. Chociaż staram się napisać ten dokument tak niezależnym jak się tylko da, jądro jest ciągle rozwijane, więc jeśli dostaniesz nowszą wersję, nieuniknionym jest, że będą jakieś różnice. Ale to wciąż nie powinno stanowić dużego problemu, co najwyżej mogą wystąpić jakieś drobne różnice. 

Są dwie ogólne wersje źródeł jądra Linux-a, stabilne i testowe. Stabilne wersje zaczynają się od wersji 1.0.x i są numerowane liczbami parzystymi (chodzi o liczbę drugą); 1.0.x, 1.2.x, 2.0.x jak również 2.2.x. Wersje te są uważane za najbardziej stabilne, wolne od dziur i błędów podczas ich dystrybucji. Jądra testowe ( 2.1.x, 2.3.x) są jądrami przeznaczonymi dla tych, którzy chcą je testować, wprowadzać jakieś zmiany, może nawet współpracować przy tworzeniu go. W wersjach tych może byc pełno błędów, mogą się zawieszać chociaż to wcale nie jest regułą i niekoniecznie musi się dziać. Jakby co, to zostałeś ostrzeżony. 


1.2 Słowo na temat wyglądu. 

Tekst, który tak wygląda jest albo czymś co pojawi się na ekranie, nazwą pliku, albo czymś co może być bezpośrednio wpisane z klawiatury (np. polecenie, czy jego opcje). Jeśli czytasz ten dokument jako zwykły plik tekstowy to tekst ten niczym się nie różni. 

2. Ważne pytania i odpowiedzi na nie.


2.1 Co to jądro w ogóle robi? 

Jądro w systemach typu Unix odgrywa rolę pośrednika między twoimi programami, a twoim sprzętem. Najpierw zajmuje się zarządzaniem pamięci dla wszystkich uruchomionych programów (procesów), i dba o to, aby wszystkie one dostały równą ilość czasu procesora. (albo nierówną jeśli tak zażądasz). Dodatkowo, posiada miły interfejs dla programów chcących "rozmawiać" z twoim sprzętem. 

Jądro spełnia oczywiście o wiele więcej funkcji, ale to są najważniejsze, które należy znać. 


2.2 Dlaczego miałbym chcieć odnowić swoje jądro? 

Nowsze jądra z reguły mają wiekszą ilość sterowników, czyli mogą obsłużyć większą ilość urządzeń, mogą mieć ulepszone algorytmy zarządzania procesami, mogą działać szybciej niż starsze wersje, mogą być bardziej stabilne, mają także wiele poprawek błędów, które zdarzyły się w wersjach wcześniejszych. Większość ludzi odnawia swoje jądra ponieważ chcą większej ilości sterowników i naprawionych błędów. 


2.3 Jaki sprzęt obsługują nowsze wersje jądra? 

Przeczytaj Hardware-HOWTO. Możesz także zajrzeć do pliku config.in w źródłach jądra. Albo po prostu dowiedzieć się samemu jak napiszesz make config. W poleceniu tym znajdą się wszystkie obsługiwane przez dane jądro urządzenie. Ale nie będą to wszystkie urządzenia, które obsługuje Linux. Wiele popularnych sterowników (jak np. sterownik do PCMCIA i niektóre sterowniki do taśm) są rozprowadzane osobno jako ładowalne moduły. 


2.4 Jakiej wersji gcc i libc potrzebuję? 

Aby zobaczyć jaką masz wersję napisz gcc -v. Linus zaleca zawsze w pliku README wersję gcc, która powinna być użyta do kompilacji danego jądra. Jeśli nie masz tej wersji, dokumentacja w zalecanej wersji gcc powinna powiedzieć ci czy musisz odnowić libc. Nie jest to trudne, ale ważne jest, aby postępować zgodnie ze wskazówkami. 


2.5 Co to jest ładowalny moduł? 

Są to części jądra, które nie są zawarte bezpośrednio w nim. Kompiluje się je osobno i można je umieścić a następnie usunąć z uruchomionego jądra prawie zawsze. Z powodu tej elastyczności jest to teraz preferowana metoda pisania niektórych fragmentów jądra. Wiele popularnych sterowników urządzeń to ładowalne moduły. 


2.6 Ile potrzebuję miejsca na dysku? 

To zależy od twojej konkretnej konfiguracji. Skompresowane źródła zajmują mniej więcej 14 MB. Po rozkompresowaniu, skonfigurowaniu i kompilacji zajmuje kolejne 67 MB. 


2.7 Jak długo zajmuje kompilacja? 

Na nowszych maszynach zabiera to NAPRAWDĘ mniej czasu niż na starych. Np. na AMD K6-2/300 z szybkim dyskiem kompilacja wersji 2.2.x może zająć około 4 minut podczas gdy kompilacja tego samego jądra na starym Pentium, 486 czy 386 może trwać nawet godziny, czy dni ... 

Jeśli to cię martwi, a masz w pobliżu szybszy komputer, to skompiluj jądra na nim (zakładając, że ustawisz poprawne parametry, że twoje narzędzia systemowe są w odpowiednich wersjach itd), a potem przesnieś skompilowane jądro (obraz) na wolniejszy komputer. 

3. Jak właściwie skonfigurować to jądro?


3.1 Zdobywanie źródła. 

Źródła możesz sciągnąć np. z ftp.kernel.org:/pub/linux/kernel - jest to główny serwer dla jądra Linux-a, albo z jakiejś bliższej ci kopii tego serwera. W Polsce najlepszym miejscem jest ftp.icm.edu.pl/pub/Linux/kernel. Z reguły nazwa jądra to linux-x.y.z.tar.gz, gdzie x.y.z jest numerem wersji. Tak jak już wspomniałem, wersje z nieparzystą drugą liczbą to wersje rozwojowe i mogą być niestabilne. Obok wersji .tar.gz są jeszcze wersje .bz2, które są mniejsze i zabierają mniej czasu do ściągnięcia. 

Najlepiej używać adresu ftp.xx.kernel.org, gdzie xx to kod twojego kraju. Np. ftp.pl.kernel.org dla Polski. 

Jeśli szukasz jakichś ogólnych informacji o Linux-ie, to zajrzyj pod adres www.linux.org. W Polsce także jest Polska Grupa Użytkowników Linux-a. 



3.2 Rozpakowywanie źródła. 

Zaloguj się jako root albo użyj polecenia su i zmień katalog na /usr/src cd /usr/src. Jeśli zainstalowałeś źródła do jądra podczas instalacji Linux-a w katalogu tym znajdziesz dołączenie symboliczne linux, które będzie wskazywało na katalog linux-x.y.z ze źródłami, które wtedy zainstalowałeś. Jeśli chcesz zachować stare źródła to usuń dołączenie linux poleceniem rm linux. 

Jeśli takiego dołączenia nie ma, a jest katalog linux, to (jeśli chcesz zachować źródła starej wersji jądra) zmień nazwę linux na linux-x.y.z, gdzie x.y.z jest wersją tych źródeł. (zajrzyj do pliku linux/Makefile - w pierwszych trzech linijkach znajdziesz wersję źródeł znajdujących się w tym katalogu). Jeśli chcesz możesz skasować cały katalog linux i pozbyć się starych źródeł. W każdym razie upewnij się, że nie ma katlogu linux przed rozpakowanie źródeł. 

Teraz w katalogu /usr/src rozpakuj źródła poleceniem tar zxpvf linux-x.y.z.tar.gz, jeśli na końcu nazwy pliku ze źródłami nie ma .gz to użyj polecenia tar xpvf linux-x.y.z. Zawartość archiwum wyświetli się na ekranie. Kiedy rozpakowywanie się skończy pojawi się nowy katalog linux. Dobrym pomysłem byłoby w tym momencie zmienić jego nazwę na linux-x.y.z i zrobić symboliczne dołączenie do tego katalogu o nazwie linux. Aby to zrobić użyj polecenia mv linux linux-x.y.z; ln -s linux-x.y.z linux. Teraz zmień bieżący katalog na linux i przejrzyj plik README. Znajdziesz tam sekcję o nazwie INSTALLING the kernel. Przeczytaj ją uważnie i wypełnij wszystkie polecenia, o których tam mowa. 

Jeśli ściągnąłeś wersję .bz2 i masz program bzip2 (na jego temat można przeczytać pod adresem www.muraroa.demon.co.uk/), to zrób tak: 


bzcat2 linux-x.y.z.tar.bz2 | tar xvf -


3.3 Konfiguracja jądra. 

UWAGA: Niektóre z uwag zawartych tutaj są podobne do tych z pliku Linusa README. 

Polecenie make config wydane w katalogu /usr/src/linux uruchamia skrypt konfiguracyjny, który zadaje ci wiele pytań. Wymaga on zainstalowanego shella, więc sprawdź czy go masz. (/bin/bash, /bin/sh lub $BASH) 

W wersjach 2.0.x i nowszych istnieją jeszcze dwa sposoby na konfigurację: make menuconfig jak sama nazwa wskazuje jest to konfiguracja za pomocą menu tekstowego. Można też wydać polecenie make xconfig co spowoduje uruchomienie miłej konfiguracji pod Xwindow. Pierwszy sposób wymaga zainstalowanej biblioteki (n)curses. Ta druga wymaga zainstalowanej biblioteki Tcl/Tk. Obie są dostarczane wraz ze standardowymi dystrybucjami. Te sposoby mają podstawową zaletę: jeśli się pomylisz, to łatwo jest wrócić i poprawić błąd. 

Można teraz odpowiadać na kolejne pytania ukazujące się na ekranie. Odpowiada się zwykle literami "y" - tak i "n" - nie. Przy sterownikach jest jeszcze dodatkowa opcja "m" - oznacza skonfigurowanie go jako ładowalny moduł. Bardziej komicznym sposobem wyjaśnienia tej litery jest "może". Niektóre z bardziej oczywistych czy nie-krytycznych opcji nie zostały tutaj opisane; zobacz w sekcji "Inne opcje konfiguracji." W make menuconfig spacją zaznacza się daną opcję. 

W wersjach 2.0.x i nowszych jest polecenie "?", która umożliwia wyświetlenie krótkiej pomocy na temat bieżącej opcji. Informacja ta jest prawdopodobnie najświeższa. Oto lista ważniejszych opcji, do jakiej hierarchii należą i krótki opis. 


Kernel math emulation (Processor type and features)

Pytanie to dotyczy emulacji koprocesora przez jądro. Jeśli nie masz koprocesora matematycznego (masz czysty 386 albo 486SX), musisz tu odpowiedzieć "y". Jeśli masz koprocesor a odpowiesz "y", nie martw się -- koprocesor będzie użyty, a emulacja ignorowana. W połowie przypadków w tej chwili odpowiedzią będzie nie, ale nie martw się jeśli przypadkowo odpowiesz tak; jeśli nie trzeba, to nie będzie to użyte. 


Enhanced (MFM/RLL) disk and IDE disk/cdrom support (Block Devices).

Przypuszczalnie potrzebujesz tej obsługi. Opcja ta oznacza, że jądro będzie obsługiwać standardowe dyski do komputerów PC, które są w posiadaniu większości ludzi. Sterownik ten nie zawiera obsługi dla dysków SCSI, pytanie o to będzie później w konfiguracji. 

Zostaniesz zapytany następnie o sterowniki "old disk-only" i "new IDE". Wybierz jeden z nich; główna różnica pomiędzy nimi to taka, że stary sterownik obsługuje tylko dwa dyski na pojedynczym interfejsie, a nowy obsługuje drugi interfejs i napędy IDE/ATAPI CD-ROM. Nowy sterownik jest o około 4 kB większy od starego i ma być lepszy. To znaczy, że pomijając mniejszą ilość błędów może działać bardziej wydajnie, szczególnie jeśli masz dysk typu EIDE. 


Networking support (General Setup).

Ogólnie powinieneś odpowiedzieć "y" jeśli twój komputer jest w sieci takiej jak Internet, albo jeśli chcesz używać protokołów SLIP czy PPP, aby mieć dostęp do Internetu. Aczkolwiek wiele pakietów (np. Xwindows) wymaga obsługi sieci nawet jeśli twój komputer nie jest podłączony do żadnej sieci; powinieneś tu odpowiedzieć "y". Później, zostaniesz zapytany czy chcesz obsługę protokołu TCP/IP; znowu, odpowiedz "y" jeśli nie jesteś absolutnie pewien. 


System V IPC (General Setup).

Jedną z najlepszych definicji IPC (InterProcess Communication - Komunikacja Pomiędzy Procesami) znajduje się w glosariuszu w książce o Perlu. Nic więc dziwnego, że niektórzy programiści piszący w Perlu wykorzystują go do komunikacji między procesami, tak samo jak wiele innych pakietów (DOOM - z tych najbardziej znanych ;) ), więc odpowiedź "n" nie jest mądrym wyborem, o ile wiesz dokładnie co robisz. 


Processor family (Processor type and features).(w starszych wersjach: Use -m486 flag for 486-specific optimizations)

Tradycyjnie, to wkompilowywało pewne optymalizacje dla konkretnego procesora; jądra działały dobrze także na inncyh procesoarch, ale były one troche większe. W nowszych wersjach się już tego nie stosuje i powinieneś odpowiedzieć na jaki procesor rzeczywiście kompilujesz jądro. Jądro skompilowane na 386 będzie działać na wszystkich procesorach. 


SCSI support.

Jeśli masz urządzenia SCSI odpowiedz "y". Zostaniesz następnie zapytany o dalsze informacje, jak np.: obsługa CD-ROM-u, dysków i twojego adaptera. Zajrzyj do SCSI-HOWTO po więcej szczegółów. 


Network device support.

Jeśli masz kartę sieciową, albo chciałbyś używać protokołów SLIP, PPP, albo kontrolera portu równoległego aby połączyć się z Internetem odpowiedz "y". Konfigurator spyta cię następnie o typ karty i rodzaj protokołu. 


Filesystems.

Skrypt konfiguracyjny pyta cię następnie o to, jakie systemy plików chcesz obsługiwać: 

Standard (minix) - Nowsze dystrybucje nie tworzą tego systemu plików, a wielu ludzi go nie używa, ale jednak użycie go mogłoby być dobrym pomysłem, ponieważ przydaje się on do odczytu dyskietek, dla których system ten jest mniej bolesny niż ext2. 

Second extended - To jest standardowy system plików Linuxa. Prawie na pewno masz jeden z nich i musisz odpowiedzieć y. 

msdos - Jeśli chcesz używać swej partycji dos-owej, albo montować dyskietki sformatowane pod ten system, odpowiedz "y". 

Dostępne są jeszcze różne inne systemy plików z innych systemów operacyjnych. 

/proc - (Pomysł jak mniemam z laboratorium Bella). Na dysku nie tworzy się systemu plików proc. To jest system plików, który służy do porozumiewania się z jądrem i procesami. Wiele programów wyświetlających procesy, jak np. ps używa tego systemu plików. Spróbuj czasami wykonać polecenie cat /proc/meminfo albo cat /proc/devices. Niektóre powłoki (w szczególności rc) używają /proc/self/fd (znane jako /dev/fd na innych systemach) do funkcji I/O. Powinieneś prawie na pewno odpowiedzieć tutaj "y". Wiele ważnych narzędzi do Linux-a zależy od tego systemu plików. 

NFS - Jeśli twój komputer jest w sieci i chcesz używać systemów plików, które znajdują się na innych systemach z NFS, odpowiedz "y". 

ISO9660 - Ten system plików jest na przeważającej ilości CD-ROM-ów. Jeśli więc chcesz używać CD-ROM-u odpowiedz "y". 


Ale ja nie wiem jakiego systemu plików potrzebuję!

No dobra, napisz mount. Powinno się wyświetlić coś jak: 


blah# mount
/dev/hda1 on / type ext2 (defaults)
/dev/hda3 on /usr type ext2 (defaults)
none on /proc type proc (defaults)
/dev/fd0 on /mnt type msdos (defaults)

Spójrz na każdą linijkę; słowo obok type jest typem systemu plików. W tym przypadku / i /usr są typu second extended, używany jest także proc i jest także zamontowana dyskietka z systemem plików msdos (tfu!). 

Możesz spróbować też cat /proc/filesystems jeśli masz system proc. Wyświetli ci to systemy plików wkompilowane w aktulanie używane jądro. 

Konfiguracja rzadko używanych i nie krytycznych systemów plików może powodować niepotrzebne powiększanie się jądra; poczytaj sekcję o modułach jak tego uniknąć i sekcję "Pułapki", aby dowiedzieć się dlaczego powiększające się jądro nie jest pożądane. 


Character devices.

Tutaj dołączasz sterowniki dla drukarki (równoległej, znaczy się), myszy szeregowej, myszy PS/2 (wiele Notebooków używa protokołu PS/2 dla swoich wbudowanych myszy), niektóre sterowniki do taśm, i inne tego typu "znakowe" urządzenia. Odpowiedz "y" kiedy znajdziesz urządzenie, którego używasz. 

UWAGA: gpm to program, który pozwala na użycie myszy poza Xwindow i na kopiowanie tekstu pomiędzy wirtualnymi konsolami. Jest to całkiem przyjemne jeśli masz zwykłą myszkę szeregową, ponieważ koegzystuje ona z Xwindows, ale musisz uciekać się do specjalnych sztuczek dla innych. 


Sound.

Jeśli czujesz wielką potrzebę usłyszenia dźwięków wydobywających się z tej maszynerii to odpowiedz "y" i napisz wszystko co wiesz na temat szczegółów twojej karty dźwiękowej i skompiluje sterownik. (Uwaga o konfiguracji kart dźwiękowych: jeśli zapyta cię czy chcesz zainstalować pełną wersję sterownika, możesz odpowiedzieć "n" i zaoszczędzić trochę pamięci wybierając tylko to co jest ci potrzebne.) 

Jeśli myślisz poważnie o karcie dźwiękowej, to zajrzyj na dwie strony darmowych sterowników: 


www.linux.org.uk/OSS/ 
www.opensound.com/ 

Inne opcje konfiguracji.

Nie wszystkie opcje konfiguracyjne są tu wymienione ponieważ zmieniają się zbyt często lub są oczywiste (na przykład: obsługa 3Com 3C509). Jest całkiem spora lista wszystkich opcji wraz ze sposobem umieszczenia jej w skrypcie Configure. Zajmuje się tą listą Axel Boldt ( boldt@math.ucsb.edu). Można go także zobaczyć jako jeden duży plik w dystrybucji jądra Documentation/Configure.help od wersji 2.0. 

[Od tłumacza] Plik ten dla chyba dwóch wersji jądra jest przetłumaczony na język Polski. Zajrzyj pod adres www.jtz.org.pl/inne-polskie.html


Kernel hacking.

Wzięte z pliku README napisanego przez Linusa: opcja "kernel hacking" daje w rezultacie większe i wolniejsze jądro, może nawet uczynić je mniej stabilnym, przez konfigurowanie niektórych procedur, tak aby aktywnie próbowały łamać złe algorytmy i żeby można było znaleźć problemy jądra. (kmalloc()). Tak więc powinieneś odpowiedzieć tutaj "n" jeśli chcesz mieć normalnie działające i stabilne jądro. 


3.4 I co teraz? (Makefile) 

Jak już skończysz konfigurację pojawi się na ekranie wiadomość, że jądro zostało skonfigurowane i że należy sprawdzić top-level Makefile dla dodatkowej konfiguracji. 

Ten top-level Makefile to plik o nazwie Makefile w katalogu /usr/src/linux. Zajrzyj tam. Przypuszczalnie nie będziesz tam nic zmieniał, ale spojrzeć nie boli :). Jak już zainstalujesz nowe jądro możesz zmienić jego opcje przy pomocy narzędzia rdev. Jeśli czujesz się zagubiony patrząc na ten plik, to nie przejmuj się nim. 

. Kompilacja jądra.


4.1 Czyszczenie i zależności. 

Kiedy skrypt konfiguracyjny się skończy każe ci napisać make dep i (przypuszczalnie) make clean. Tak więc zaczynamy od make dep. Jest to pewne zabezpieczenie się, które sprawdza różne zależności, jak na przykład: czy pliki nagłówkowe są na swoich miejscach. Nie zajmuje to wiele czasu, no chyba, że twój komputer jest naprawdę wolny. 

W starszych wersjach powinieneś jeszcze wydać polecenie make clean. To usuwa pozostałości po starej kompilacji jądra (pliki objektowe itp). Nie zapomnij tego kroku !!! 


4.2 Kompilacja główna. 

Po czyszczeniu i sprawdzeniu zależności możesz wpisać make bzImage lub make bzdisk (to jest ta część, która zabiera tyle czasu). make bzImage skompiluje jądro i zostawi je w pliku /usr/src/linux/arch/i386/boot/bzImage wśród innych rzeczy. To jest nowe skompresowane jądro. make bzdisk robi to samo, z tą różnicą, że umieszcza plik bzImage na dyskietce w stacji A:, którą mam nadzieję włożysz na czas do stacji :). (ten czas to sam koniec kompilacji, ale na wszelki wypadek radzę włożyć od razu, bo potem można zapomnieć) make bzdisk to dobry sposób na testowanie nowego jądra; jeśli coś pójdzie nie tak, po prostu wyjmujesz dyskietkę ze stacji, resetujesz i po krzyku. Może to być także pomocne jeśli przypadkowo usuniesz jądro z dysku. (radzę uważać na to co się robi w katalogu głównym a szczególnie w katalogu /boot). Możesz jej także użyć do instalacji innych systemów, ponieważ wystarczy przegrać zawartość tej dyskietki na inną. 

Wszystkie, nawet te w połowie sensowne, jądra są skompresowane, z powodu literek "bz" na początku. Skompresowane jądro odkompresowuje się automatycznie w czasie wykonywania. 

W starszych jądrach nie ma opcji bzImage. Było to po prostu zImage. Opcja ta jest wciąż dostępna, jednak biorąc pod uwagę obecne rozmiary jądra nie poleca się tego sposobu kompresji. 


4.3 Inne parametry dla "make" przy kompilowaniu jądra. 

make mrproper spowoduje dokładniejsze wyczyszczenie. Czasem jest to potrzebne; możesz to robić przy instalacji każdej łaty (patch). make mrproper skasuje także twój plik z bieżącą konfiguracją, więc możesz sobie zrobić kopię tego pliku (.config). 

make oldconfig spróbuje skonfigurować jądro na podstawie starego pliku konfiguracyjnego; przejdzie za ciebie przez proces konfiguracji (make config). Jeśli jeszcze nigdy przedtem nie kompilowałeś jądra lub nie masz starego pliku konfiguracyjnego wtedy przypuszczalnie nie powinieneś tego robić, bo będziesz chciał zmienić konfigurację domyślną. 

Przeczytaj sekcję o modułach na temat szczegółów dotyczących make modules. 


4.4 Instalacja jądra. 

Jeśli masz już nowe jądra i wydaje ci się, że ono działa tak jak chciałeś, czas aby je zainstalować. Większość ludzi używa do tego celu LILO (Linux Loader). make bzlilo zainstaluje jądro, uruchomi lilo, aby odświeżyć informacje i przygotuje wszystko, aby zresetować i załadować nowe jądro. ALE TYLKO w przypadku, gdy LILO jest skonfigurowane następująco: jądro to /vmlinuz, lilo jest w /sbin, a twój plik konfiguracyjny od lilo to /etc/lilo.conf i zgadza się z tym co jest powyżej. 

W innym przypadku musisz użyć bezpośrednio polecenia lilo. Jest to pakiet całkiem prosty do zainstalowania i używania, ale ma tendencję do załamywania ludzi swoim plikiem konfiguracyjnym. Zajrzyj do pliku /etc/lilo/config - w starszych wersjach; lub /etc/lilo.conf - w nowszych wersjach, i sprawdź bieżące ustawienia. Plik ten wygląda tak: 


image = /vmlinuz
label = Linux
root = /dev/hda1
...

image = odnosi się do aktualnej wersji zainstalowanego jądra. Większość używa nazwy /vmlinuz. Ale równie dobrze może to być nazwa xxx, jądro, czy pliczek (nie jestem pewien co do polskich liter, ale zawsze można poeksperymentować :) ) label = używane jest przez LILO, aby dowiedzieć się jaki system lub jądro załadować, a root = jest katalogiem głównym danego systemu. Zrób kopię jądra, którego teraz używasz i skopiuj nowo zrobione jądro na miejsce starego (czyli napisz cp bzImage /vmlinuz jeśli używasz nazwy vmlinuz i jesteś w katalogu /usr/src/linux/arch/i386/boot. Potem uruchom LILO - w nowszych wersjach po prostu uruchamiasz lilo; w starszych może będziesz musiał uruchomić /etc/lilo/install albo nawet /etc/lilo/lilo -C /etc/lilo/config. 

Jeśli chcesz wiedzieć więcej na temat konfiguracji LILO, albo nie masz LILO, zdobądź najnowszą wersję i poczytaj dokumentację. 

Aby załadować jedną ze starszych wersji jądra, które mam nadzieję zachowałeś :) skopiuj linie od image = xxx w pliku konfiguracyjnym LILO na dół pliku, zmień xxx na nazwę twojego zachowanego pliku (wraz z pełną ścieżką). Zmień label = zzz na np. label = old-kernel i uruchom ponownie lilo. Możesz też wstawić linię delay = x, gdzie x jest ilością dziesiętnych części sekundy, do pliku konfiguracyjnego LILO, aby zatrzymać ładowanie na określoną ilość sekund i przerwać je np. klawiszem SHIFT, a potem wpisać nazwę którą nadałeś starszej wersji jądra (tę label = z pliku konfiguracyjnego LILO, a nie nazwę pliku jądra) w razie gdyby stało się coś nieprzyjemnego.